Steven De Jongh
Steven De Jongh
 Nieuws   Archief   Biografie   Palmares   Dagboek   Programma   Foto's   Media   Gastenboek   Links   Colofon 
IJSKOUD DE BESTE
2004-03-01 19:41:15
GENT/KUURNE, Tenenkrommend hoorde Steven de Jongh zaterdagochtend de beslissing van de organisatie en politie om de Omloop Het Volk wegens hevige sneeuwval af te lasten. De witte vlokken en de vrieskou hadden hem eerder juist optimistisch gestemd. Onder dergelijke barbaarse omstandigheden voelt de machtsprinter van Rabobank zich immers het best. Hoe slechter het weer, hoe meer adrenaline er door zijn lichaam stroomt. Een etmaal later kreeg de 30jarige Noord-Hollander bij een temperatuur van twee graden Celsius een herkansing in Kuurne-Brussel-Kuurne. Daar maakte hij zijn faam als ´koelbloedige´ afmaker waar door Wereldbeker-winnaar Paoio Bettini in de sprint te verslaan.

Enkele uren na zijn zege dook de winnaar in een hotel in Gent in een warm bad, waarna alle ontberingen snel vergeten waren. Steven de Jongh en erbarmelijke weersomstandigheden lijken hand in hand te gaan. Samen met zijn vaste trainingsmaat Michael Boogerd trotseert hij al jarenlang de slechtste omstandigheden. Iedere geplande training wordt tot op de meter nauwkeurig afgemaakt. Het aantal keren dat zijn vrouw Judith hem tot op het bot verkleumd onder een warme douche heeft moeten duwen, is niet op twee handen te tellen.

„Toch heeft het iets met mijn genen te maken”, constateerde de winnaar zelfbewust nadat hij weer op temperatuur was gekomen. „Van jongs af aan heb ik al goed tegen de kou gekund. Ik merkte dat al toen ik als tiener nog langebaanschaatser was. Als iedereen koude handen en voeten heeft, dan hoor je mij nergens over klagen. En ook in de trainingen laat ik me door niets tegen houden. Op die manier raak je gehard tegen de vrieskou en krijg je alleen maar meer moreel wanneer het kwik héél laag staat. Dat Het Volk niet doorging was teleurstellend. Anderzijds weet je met alle ijs en smeltwater op de weg dat crossers maximaal een uur in die omstandigheden kunnen rijden. Dit zou een ramp zijn geworden.”

In de tot openingskoers der Lage Landen opgewaardeerde semi-klassieker in Kuurne liet de Nederlandse wielersport zich van zijn beste zijde zien. Niet alleen won De Jongh de wedstrijd en stond Gerben Löwik keurig op de derde plaats op het podium, ook op het zwaartepunt van de wedstrijd (de Oude Kwaremont) gaven de Nederlandse renners de koers kleur. De weer vanouds rijdende Maarten den Bakker dicteerde hier imponerend het tempo, terwijl de grote favoriet Max van Heeswijk en de talentvolle Gerben Löwik makkelijk met de eersten omhoog reden. „Ik wist dat ik sterk was, maar deze wedstrijd geeft aan dat ik dit jaar weer meer inhoud heb gekregen”, concludeerde Löwik. „De derde plaats is aardig. Maar verdorre, ik had in de laatste kilometer moeten aanvallen. Ik weet dat ik tegen die rappe mannen kansloos ben, desondanks onderneem ik geen poging de sprint te ontlopen.”

Op de Oude Kwaremont brak het peloton in drie waaiers en wisten 36 renners zich van de rest af te scheiden. De grote verliezer op dat moment was Lotto-Domo, dat lijdzaam moest toezien hoe kopman Peter van Petegem door een lichte griep de slag miste. Voorin nam de QuickStep-formatie met vijf vertegenwoordigers (Bettini, Boonen, Museeuw, Hulsmans en Zanini) het initiatief. Al hun kaarten zouden zij op hun rappe man Tom Boonen zetten, die in de prelude van dit seizoen al twee massasprints had gewonnen. Toch gooide ploegleider Wilfried Peeters opmerkelijk genoeg op 11 kilometer van de streep zijn regie om. Op initiatief van Löwik ontstond een kopgroep met Den Bakker, De Jongh, Geert Omloop, Jo Planckaert, Juan-Antonio Flecha, Stuart O´Grady, en Paolo Bettini. Peeters dacht dat de snelheid van Bettini zou volstaan voor de zege, maar maakte met de Italiaan in de Oost-Vlaamse vrieskou een grove misrekening. Krakende communicatie werd later als excuus opgevoerd.

Ineens zat de Rabobank-formatie met twee renners vooraan ideaal. „Wij wisten dat we in een massasprint tekort zouden komen”, analyseerde Maarten den Bakker de tactiek van zijn ploeg. „In de twee plaatselijke rondes lagen onze mogelijkheden. We zouden niet zelf het initiatief nemen, maar wel op het wiel mee springen. Een keer ben ik zelf gesprongen, maar toen die poging mislukte heb ik er alles aan gedaan om Steven panklaar voor de sprint af te leveren.”

Op 175 meter van de streep zette De Jongh vanuit het wiel van Den Bakker zelf de sprint aan. Sinds hij vorig jaar de E3-Prijs Harelbeke op zijn naam heeft geschreven, kent hij eindelijk het zelfvertrouwen om dit soort wedstrijden af te maken. Bettini kon tot aan zijn wiel geraken, dichterbij duldde de Noord-Hollander de Italiaan niet. „Tja, in deze omstandigheden ben ik een speciale. Erik Zabel klopt mij ook negen van de tien keer, maar twee jaar geleden na één dag in de stromende regen was ik hem toch de baas in een massasprint in de Ronde van Nederland. Deze zege biedt perspectief voor de komende klassiekers.”

(Bron: www.telegraaf.nl)
Nieuws
> Steven sportdirecteu...
> Statement Steven de ...
> Steven dit jaar niet...
> Steven bijna de best...
> Steven: 'Wedstrijden...
 
Dagboek
> Het zit er op..
> Stijve benen in laat...
> Verwachte massasprin...
 
Programma
 
Foto's
> Supportersavond Seba...
> Veldrit 'Move to Imp...
> Sluitingsprijs Putte...
Steven De Jongh